15 jaar oud was ik toen ik mijn eerste keer ging draaien voor een “publiek”. Op mijn 14de had ik me een mixer en twee draaitafels gekocht. De mixer herinner ik me amper maar de draaitafels wel. 2 riem-aangedreven LENCO’s maar de versie zonder pitch want die waren te duur.

Het weinige zakgeld dat ik had spendeerde ik aan het kopen van vinyl 7″ maar toch liefst 12″. Het was een tijd waarin de CD nog niet bestond en waarin de drumcomputer nog maar begon aan zijn opgang. Stock, Aitkin & Waterman zorgen voor strak getimede beatgrids maar het gros van mijn platencollectie bestond uit muziek waarop een mens de drums hanteerde. Tijdens het refrein deed die dat met al wat meer enthousiasme dan daarbuiten en tegen het einde van het nummer werd de drummer moe. De BPM van een nummer kon je dan ook alleen in gemiddelden uitdrukken, de speling op het gemiddelde werd nooit gemeten maar was, naar mijn aanvoelen, enorm.

In die tijd, waar je twee identieke schijven op twee identieke draaitafels geen 5 seconden simultaan kon laten lopen heb ik leren beatmixen. Zonder pitch, op het gehoor, platen kiezen die qua BPM kort bij elkaar liggen. Met de vinger op het etiket bijsturen; wat druk zetten als de plaat te snel ging, wat meedraaien als ze te traag ging, subtiel, gecontroleerd en ondertussen die drummer aan het vervloeken, “f’kin loser”! dat was pas werken als DJ, Very old skool allemaal en niet mijlenver maar lichtjaren verwijdert van waar we vandaag staan: één druk op de knop en ping, de tracks lopen gelijk, desgewenst met correctie op drummers met motorische stoornissen.

Je gaat er nu waarschijnlijk vanuit dat ik een SYNC knop iets vind voor totale wannabees. Wel, neen, hoe meer ik het gebruik hoe meer ik het ene fantastisch iets vind. Why waste time? Corrigeren, beatmatchen, plaat opnieuw starten,… SOOO 80’s…. Het lijkt wat op een hoefsmid die meester is in het smeden van hoefijzers. WOW, wat een kunst, vanuit een stuk metaal, met vuur, water, een hamer en veel geduld, helemaal zelf, helemaal alleen, puur vakmanschap. Perfect voor een dagje Bokrijk met de Kids, “zie je mannen, zo deden ze dat vroeger”.  En de paarden? Die lopen vandaag beter dan ooit tevoren. Waarmee ik wil zeggen: hoe langer je er over nadenkt, hoe nuttelozer de technische vaardigheid van het beatmixen met een Pitch-schuif (die mij, gezien mijn pitchloze kundigheid, ook niet kan imponeren) wel is. Totaal overbodig, tijdverslindend en het kan alleen maar slecht uitvallen als het niet perfect uitgevoerd wordt.

Maar waarom dan tegen zijn? Waarom is er een hele groep DJ’s die de heilige oorlog verklaren aan de almachtige SYNC knop? Ik kan maar tot één conclusie komen, het verdwijnen van de manuele beat-syncing neemt het laatste excuus weg. Je kan je nergens meer achter verstoppen, je hebt zeeën van tijd om de volgende plaat te kiezen. Kies je dan keer op keer een mindere plaat dan ligt het niet aan te weinig tijd hebben om een plaat te kiezen want je moet nog sync’en, dan ligt het aan de keuze.  En dat is nu net waar het verschil zit.

Blog